تا انتها تن ها ...

واگویه های تنهایی_علیرضا جهانگیری

موشک باران
نویسنده : علیرضا جهانگیری - ساعت ٩:۱٠ ‎ق.ظ روز شنبه ۱٠ تیر ۱۳٩٦
 

عصر انفجار اطلاعات با انفجار بمب و موشک عجین شده، گفتگو رنگ باخته و تنها خون با خون پاک میشود. محدود کردن دیدگاهها و ایدئولوژى در پاره اى از کشورهاى جهان سومى، گروههایى مى آفریند که پاى عقیده محروم مانده خود، جان داده و سهل تر جان میستانند! حرمان در اختیار و جبر در عقیده هاى فرا دینى، محل زایش کودک لجباز و گستاخ است، کودکى که با رشد ناقص خود، تمام عقده هایش را بر سیستم جبار وارد میسازد. دورتر افغانستان و طالبان، دیروز عربستان و القاعده، امروز عراق و داعش، فردا ایران و ... ، بعدتر فلان جا و بهمان عقیده، این چرخه بلا انقطاع در دَوَران است و ما هم بیننده آن ... باید گفتگو و پذیرش افکار دیگر، در ضمیر تک تک ما رسوخ کند، باید اصطکاک جایش را به زندگى مسالمت آمیز بدهد، روش حذفى و برکندن باید به ظرفیت سازى و تحمل بدل شود، باید اعدام و ترور حذف شود، باید رویه جنگلى به ساختار قانون انسانى برسد، باید نگاه به هر انسانى بدون توجه به عقیده اش شکل بگیرد، باید قوانین جهانى بر محور صلح و گفتگو برگردد؛ که در جنگ و کشتار بجز نفرت و تقابل حاصلى نخواهد بود. دیروز ما مغموم حادثه تروریستى و ترقه بازى داعش در تهران بودیم، امروز داعش مغموم موشک پرانى و رجز خوانى ماست و از فردا این سیکل معیوب بطور مستمر ادامه خواهد داشت، چیزى که امثال بنده را خوشحال نمیکند! اى کاش بفهمیم با تفکر خشک و جمود سیستمى که امروز بر ما حاکم است دور نخواهد بود که داعش ایرانیزه نیز سر برآورده و آنگاه دیگر صحبت از گفتگو بى معنا خواهد بود. بپذیریم و بدانیم که قبل از ساخته و پرداخته شدن گروههاى غیر متعارف، سیستم تک صدا و خود محور مقصر اصلى است ولاغیر