تا انتها تن ها ...

واگویه های تنهایی_علیرضا جهانگیری

دوباره ... مرده!
نویسنده : علیرضا جهانگیری - ساعت ۱٢:۱٦ ‎ق.ظ روز جمعه ٢٩ اردیبهشت ۱۳٩۱
 

سلام

باز دیر رسیدم، مثل همیشه ...!

هم راهی شما  پر ارج

                           ارادتمند 

 

 

 دوباره ... مرده!

 

 

او مرده بود ...

وفق قرار آخر

                   می فهمی مرده!

او رفته بود ...

                  رفته بود و مرده!

اما؛

     برحسب تصادف، می آمد ...

پرتوقع، پرهیاهو و مثل گذشته پرغرور

با وقاحتی تمام

                با بازیچه عشق

                                با مضحکه خواستن

                                                     با دروغ و کذب

بعد سال ها و شب ها ...

                       با سیمایی زشت و ناماَنوس

باور کن

          باور کن، ندیده حدس زدم

بی نیم نگاهی ...

او را که الهه ام بود!

با قهقه ای بر لبانش

                      که بیشتر نمودار خود ارضایی اش بود ...

او می آمد

اما؛

آمدنی

        بی وقت

                   بی جا

                           بی راه

که؛

        هم راهی و هم گامی به زمان

                                             جانفرساست

چه؛

        بی زمان