تا انتها تن ها ...

واگویه های تنهایی_علیرضا جهانگیری

جنگل انسانی
نویسنده : علیرضا جهانگیری - ساعت ٥:٤۱ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱۳ خرداد ۱۳۸٩
 

 

 جنگل ؛سبز و زیبا ،بی نظم و نظام ،بی رحم و خشن ...

شیر و آهو،روباه و برّه ،گرگ و میش ... زوج های جدا ناشدنی در راستای راز بقا ... چرخۀ حیاتشان در گردش ،بی تأمل و مکث ...

خور و خواب و خشم و شهوت

  وجودشان سراسربرای بهره مندی از لذت ها است ،خوراک امروز این ،خود یکجا خوراک فردای آن و خوراکی و شهوت دو خواهش دیرین شان ،نه عقل و شعور مایه سرافرازی است نه قدرت جسمانی مصداق پایداری و نه زیبایی ملاک برتری خواهی ،فقط و فقط زور و جبر ،حاکم بلا منازع شان است .

تفکر نمی شناسند ،لحظه ای درنگ و ایستایی نابودی جنگل را در پی دارد ...

 شغب است و جهل و ظلمت

 اجتماعی از گونه ای به یک حمله درنده ای ،تار و مار و از هم گسسته می شوند ...

درنده ؛هم محتاج و هم ناظم جمعیت گیاهخوران رام جنگل است که اگر نبود ، ازدیاد اجتماع گونه های اهلی ،خود موجب نابودی جنگل – سبزی و زیبایی – می شد !

تکه ای درنده ای ،تکه هایی لاشخوران ،تکه هایی موذیان و تکه های استخوانی هم افزاینده خاک ...

نبود یکی ،ازدیاد دیگری ،ازدیاد دیگری موجب نابودی گونه ای ،نابودی گونه ها انقراض و نیستی !

می گردند و می گردد ...

خورشید با نور ،باران با نزول ،خاک با پرورش و دانه با رویش ،گیاه می شود و درخت ،درخت ها هم جنگل ،موجودات نیز روزی خور و دیگرخوار ،شب به روز ،روز به شب !

بچرخ تا بچرخند ...

تصویر مادیانی که کرّه اش خوراک درندگان شده و بی صدا می بیند و می گرید و نیست محکمه ای تا دادش  را بستاند ،تنها در عالم آدمیت با معنا است !

ظلم رفته بر مظلوم بی پناه ،همیشه ظالم را گستاخ می کند و مظلوم را کینه جو !

بغض و فزع ،گونه به گونه و رده به رده به ارث می رود و کرّه و برّه همیشه می ترسند از مرگ ،از نابودی ،از نفله شدن و هر تکه راحت الحلقوم درنده خویی !

غافل از اینکه خود ،ظالم و نابودگر سبزیند و علف و سبزه مظلوم نشخوارشان !

می چرخد و می چرخند ...

مثله شدن آهویی بازیگوش و زیبا ،سوال به کدامین گناه را می آفریند ،گناه نکرده ولی تقاص ستانده ،نقد و بی کم و کاست !

نه محکمه ای برای درنده متصور است و نه عقوبت و جزایی !

آموخته بخورد ... تا بماند !

حیوان خبر ندارد ز جهان آدمیت ....

 

 

 

جنگل انسانی نیز می خورد ... اما متمایز ؛با محکمه ،با تقاص گیری ،با گناه تراشی و با ظالم آفرینی در جهت مظلوم کشی ...

آنان - کرّه مادیان و برّه آهوان – از خود مرگ می ترسیدند بر خلاف اینان - ... – که تنها از حجم سرد مرگ می هراسند و از ظاهر و نمای تباه و به پوچی منجر شده اش !

چرا که مرگ غایت و معنای جنگل

                                       و رسم بقا است ...

اما هر قدم بی نشان و هرنَفسِ بی نَفَس فرو خواهد کشیدشان !

چرا که ریشه های ظلم بی بقا است ...

بمیر تا برویند ،جاری شو تا بیایند

رفتن نه به نیستی و نابودی ،به عقیده و عمل ،به فهمیدن ،

                                                                به خواستن 

                                                                            و به ستاندن

 

مرگ زایشگر ،مرگ رهنما ،مرگ روشنگر

                                         و نوزایی عاشورایی همین است ؛

 

                                             بمیر ... تا برویند      

                                        

                             وگرنه می خورند ... تا بمانند