تا انتها تن ها ...

واگویه های تنهایی_علیرضا جهانگیری

شب غربت
نویسنده : علیرضا جهانگیری - ساعت ۱٢:۳۳ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۳۱ شهریور ۱۳۸۸
 

شب درگیر در تنهایی غربت !

                                    و امشب یک شبی دیگر

                                                                 کنار روسیاهان کریه و مست !؟

که تا هنگامه ای دیگر

                           نقاب روسیاهی را ، به پشت نور می سایند !

به ظاهر نور می بینی

                            ولیکن ؛

                                     روسیاهان هیبتی افسون مآب و لاشخور گونه

تو را

        در دشت شب

                            پر معنی و مفهوم !

دچار خم در این کوچه نموده

                                    شاد شاد

                                              از این دچارت کردن اندرکوچه غم ها

به توبیچاره

                 با نخوت

به سهلی ،

              قهقهه سر داده

                               با کثرت

                                                  می خندند !

و تو

       درگیر در خلوتگه عصمت

به دور از هر هیاهو ،

                            جاروجنجال

یکه و تنها ،

             گوشه ای تاریک با حزنی عجیب

 بر تمام نامرادی های عالم :

                                   مخفی و پیدا

گریه کرده ،اشک می ریزی

                                 و می گویی :

آه ...

      ای شب چه سنگینی

                                 و چه در پشت خود داری ؟

همان هنگام ،

                دانه های نقره فام اشک بر گونه

                                                      میانت گیرد و گوید :

برو ای ساده یکرنگ

                            که دیگر تنگ شد دنیا

ز مردانی که از بهر خدا دائم

                                     به اشک دیده ودل

                                                           شوره زار معصیت شویند

                  و دیگر جای جای این سرا

                                                    جایی برای ماندن و درگیر در نادانی مردم شدن

بهر تو و امثال تو دیگر نخواهد داشت !

برو ای مرد

               بساط خود به جای دیگری گستر

که دیگر از برای حرف حق ،بیع و خریداری نباشد !

بیا بیرون ،رها کن قید و بند خویش

                                             تو هم مثل همه بین و تماشا کن

وگرنه ؛

           این طریقت هفت خانش را نهایت

                                                     جز فنا

                                                                 چیزی نباشد !

در این وادی ،

                  که سبزی روی بر زردی گراییده ،

تو دیگر دم مزن پاکی

                            که پاکان را ستم از جور ناحق !

                                                                   بی روا رفته است .

 و دیگر منال از غم

                            که طبق نص ،

                                               نفخ صور در راه است

و ما...

                دل خوش به اسرافیل

                                                     که روزی با دهانی پر

                                                                                  دمیدن را کند آغاز

 و آن روز است

                      که دیگر ،

                                   پشت شب پیداست

                                                              و شب درگیر تنهایی غربت نیست !؟

و آن دم هست ،

                    در راهست...

انشاء ٣٠/١١/١٣٧۶