تا انتها تن ها ...

واگویه های تنهایی_علیرضا جهانگیری

من بی خود
نویسنده : علیرضا جهانگیری - ساعت ۱٠:٥۳ ‎ق.ظ روز جمعه ۱ آبان ۱۳۸۸
 

امروز زندگی ،

                    در تسلسل مکرر خود

                                                فرو شدم ...

نه از راه تدبیر از توجیه

چنان غرق ،که گویی نیستم ،

                                   می خواستم رها شوم اما بیشتر فرو می شدم !

هر چه جلو تر می رفتم گویی دورترم !

قدم آخر توفیری با اول نداشت ،

                                        حتی احساس می کنم مکث بود و ایستایی محض !

می رفتم ،ولی در خود ،

                              می فهمی در خودم

                                                       و شاید هم بی خود !

تو خواستی در من همراه شوی ،

                                        برخاستی و آمدی ،

                                                                بی رخصت !

و گام هایت را در من کردی ،

                                     دو گام شدیم و گمان کردی گام در گام می رویم !

غافل بودی از من ؛

                        من بی خود ،من سرکش ،من عاشق ...

عاشق !

عشق و من ؛

                چه جسارت ثقیلی !

                                         عیار بودن و شدن ،

                                                                 اما رسیدن هرگز !

که رسیدن بیرون از من و توست .

                                           و فقط و فقط اوست...

که در تسلسلی مکرر همه ما را به خود ،خواهد خواند

                                                                   از خود ،

                                                                                 لاجرم خود بی خود !؟

و ما غرق توجیه و تأویل

                               بی هیچ منطق و دلیل !؟