تا انتها تن ها ...

واگویه های تنهایی_علیرضا جهانگیری

فرجام مرگ بر گویى
نویسنده : علیرضا جهانگیری - ساعت ۱٠:۳۱ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۱ شهریور ۱۳٩٦
 
حدود سى و یک سال پیش از آغاز انقلاب ما، در مجمع عمومى سازمان ملل متحد و طبق قطعنامه ١٨١ جامعه جهانى، کشور جدیدى به نام اسرائیل رسمیت یافت. امروز عده اى از ما با حرارت، احساس و تعصب و به دور از تعقل، بر طبل مرگ بر و مرده بادى مى کوبیم که توخالى است و بجز انتشار نفرت و عداوت حاصلى ندارد. ما را چه میشود که همیشه ساز ناکوکیم و هیچگاه بر مدار منطق نیستیم، به حق یا ناحق جمعیتى عاریه بر محور ظالمانه سازمانى جهانى و فراگیر، همچون ما و سایر ملل، بعنوان کشور پذیرش شده و لاجرم باید تمکین کنیم. عدم رعایت قواعد بازى در میدانگاه جهانى همیشه براى ما عقبگرد در پى داشته و بسیارى از حرمان هاى امروز ما، زاییده همین لجبازى و خودرأیى هاست. امروز جایگاه ما بعنوان عضو در سازمان ملل با اسرائیل با آمریکا با بورکینافاسو با جزایر میکرونزى و با ... هیچ تفاوتى ندارد و تماماً جز ١٩٣ کشور رسمیت یافته در جهان شناخته میشویم و نمیشود کشورى که با مزاج دینى، عقیدتى و شخصى ما همخوان نیست را به نابودى و مرگ تهدید کنیم! این رویه که یک عضو رسمى، عضوى رسمى دیگر، در نهاد جهانى را بطور صریح و عریان به انهدام و محو شدن و دشمنى محکوم کند در عرف دیپلماتیک بسیار عجیب و غیر متعارف است! باید با دنیا و مافیه ساخت و مصالحه کرد، بازآفرینى جنگ و خونریزى چیزى به ما و ساختار جهانى ما اضافه نمیکند، کما اینکه دولت هشت ساله قبلى طبق شواهد مدون، بزرگترین خدمت را به اسرائیل داشته و زمینه مظلوم نمایى بیشتر و جنایت گسترده ترش را فراهم ساخت. متأسفانه با نسخه پیچى هم معضلى مرتفع نمیشود ولى با پذیرش، واقع بینى و تدبیر میتوان بر بسیارى از ناهنجارى ها چیره شد، امروز بسیارى از مردم فلسطین بر زندگى در کنار یهودیان غیر آنارشیست و متعصب تأکید داشته و دنبال جنگ و انتحار نیستند و البته عده اى هم در نقطه مقابل قرار دارند! جا دارد ما ضمن احترام به خواست هر دو گروه در کنار آنها، بدون مرده باد و زنده باد، گام برداشته و تا جایى که میتوانیم کاسه داغ خود را وانهیم تا جهان رنگ دیگرى بگیرد. خروجى اراده فلسطینیان اگر صلح بود بپذیریم و منحصراً بر کوس جنگ نکوبیم، که فردا منفور ترین انسانها آتش بیار معرکه ها خواهند بود نه مرهم گذار و تسکین دهنده ها