تا انتها تن ها ...

واگویه های تنهایی_علیرضا جهانگیری

اسیر تن ها
نویسنده : علیرضا جهانگیری - ساعت ۱:٢٠ ‎ق.ظ روز جمعه ٢٥ آذر ۱۳٩٠
 

 سلام

روزگارمان با شتاب کلافه کننده ای در گذر است.

تا به خود می آییم، می بینیم چیزی به انتها نمانده ...

و ما؛

        نه تنهایی خود را قسمت کرده ایم و نه در تنهایی کسی سهیم شده ایم!

ورود به یکتایی و تنهایی بی منتهای خدا هم، که کار هر کس نیست،

حلاج می طلبد و عین القضات...

تا انتها تنها،

              با این تن های رنجور و کرخ هم کار ساده ای نیست!

شکننده اوج خلوت تنهایی مان را، در ازدحام راهی به سوی او، جستجو می کنیم.

لاجرم کشف و شهود این طریق نمی باید خارج از توان ما باشد.

                                                                                                                  ارادتمند

 

تنها متولد شده،

تنها زندگی کرده،

تنها میمیریم

                و نهایتآ تنها برانگیخته می شویم!

                                                          تنهای تنهای تنها !

پس به واقع چرا ،این همه اسیر تن هاییم ؟!


 
 
گذار
نویسنده : علیرضا جهانگیری - ساعت ٧:۱۳ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٩ تیر ۱۳٩٠
 

 سلام

اینکه آینده و تفکر آن، امروز را به مسلخ می کشاند، متاسفانه گریبان خیلی ها را گرفته،

به واقع می ارزد امروز را فدای فردای نیامده و ندیده کنیم ...

اعتراف مرا بپذیرید که در دور تسلسل ندانستن ها و پرسش ها غوطه ور شده ام.

تا بعد

 

تمام آینده،

             لبریز حالا است

                                و حالا مملو از گذشته!

ما می گردیم، غافل از گذار

                      و در این اثیری

                                فقط و فقط نمی اندیشیم!


 
 
تنهایی محض
نویسنده : علیرضا جهانگیری - ساعت ۱۱:٢٦ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱٩ اردیبهشت ۱۳٩٠
 

 سلام

مطابق معمول؛ گرفتاری های گسترده کاری، مجالی برای دلمشغولی هایم نمی گذارند...

اما با جمله ای به روزهستم .

جمله ای که همواره در پی اش بوده ام .

                                                     

 رسیدن به تنهایی محض ،

                                 اوج پر شدن از اوست...

 


 
 
آغاز دهه نود خورشیدی
نویسنده : علیرضا جهانگیری - ساعت ۱٢:٠٠ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۱ فروردین ۱۳٩٠
 

سلام

با توجه به حواشی ناخوشایند جاری -به گستره گیتی-  و آغاز دهه نود خورشیدی، ناگزیر از تسلسل تبریک و شادباش هستیم.

آرزوی روزهایی بهتر، رویایی است که امید را زنده می دارد و تنها کشف حقیقت، نور و آزادی آرامش بخش خواهد بود.

صمیمانه، بهترین ها را برایتان خواهانم.

                                                      ارادتمند

 

نوبرعیدانه

با چه شتاب وحشت آور و غیر ارادی ،

باقیمانده عمر را نوبر عیدانه می کنیم ...

غافل از اینکه گام های محکم ما بی سوست

                                                           و نه بسوی دوست !؟

گریزی نیست ،

                   سو، سوی بی سوست ،

                                               رهسپاری، تنها راه پیش روست ...

 


 
 
بی قراری
نویسنده : علیرضا جهانگیری - ساعت ٧:٠۳ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٥ اسفند ۱۳۸٩
 

 خسته ام امشب

خسته ام امروز

 خسته از دی شب

خسته از دی روز

                       مانده ام یک جا

                                          هان که من بی جا

                                                                مانده ام این جا

جای من خالی

                  گردد از فردا

 

 

آه ...

 

 

 

 

             آه تا فردا

                         سخت و دشوار است ...

                                                         ماندنم این جا !؟

١٣٧٧


 
 
محرم محرم
نویسنده : علیرضا جهانگیری - ساعت ٥:٠٥ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢٢ آذر ۱۳۸٩
 

پیامی به مناسبت فرا رسیدن محرم الحرام:

عاشوراییان، شورشیان شیعی و محرمان محرم؛

هنگامه محرم شدن به خاک خون خداست ...

هفتادو دو تن میعاد می بندند تا یک باره در یک تا

                                                          فوران کنند ...

آیا  امروزمی شود، بخش غایی آنها شد!؟

و یا ناگزیر_مصلحت زرد و تذبذب افکاریم!؟

 

                                                          بماناد ... 


 
 
هیچ روزی به سفر
نویسنده : علیرضا جهانگیری - ساعت ۱۱:۱۳ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱٧ آبان ۱۳۸٩
 

هیچ روزی شاید ،

                      مانده تا روز سفر

                                            و هم اکنون در من ؛

                                                                   همه عشقم ناکام

                                                                   همه عیشم سرکش

                                                                   همه کارم ناقص

                                                                   همه حرفم بی خود

مانده ام بر سر راه ،

بروم یا نروم !

                  بیقرارم امشب

                                    بروم یا نروم !

بروم یا نروم ، می بردم چون پر کاه

                                             چه توان از من پوچ ،اختیارم با اوست

به قضا و قدرش تسلیمم و به جبرش هم نیز !

چه همه عشقم و عیشم ناکام

چه همه کارم و حرفم ناقص !؟

 

 ١٣٧٨

 

* پی نوشت :

با احترام و اعتذار نسبت به همه بازدیدکنندگان، از اینکه به دلیل مشغله عدیده فعلا نمی توانم اطلاع  رسانی نمایم.

پیشاپیش از تمام نظرات و دیدگاه هایتان سپاسگزارم.

                                                             ارادتمند

 


 
 
ترا هرگز نمی بخشم !؟
نویسنده : علیرضا جهانگیری - ساعت ٦:٢٥ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٦ مهر ۱۳۸٩
 

ببخش ؛

         تقصیر من بود !

اینکه نادانسته خواستمت

                               و نفهمیدم ...

                                                که تو هم شرطی ،

حتی اگر ،

              حتی اگرعاشق نبودی ...

قصور و خرابی

                     فقط مال من !؟

و تو

       فارغ از لذت های دردناکش...

 

 

شنیده ام ،سرخوشی

                       ولی من با ذهنی درگیر و کرخت ،

                                                                برای ابد

                                                                          حجم ماورایی ترا زندگی می کنم .

١٣٨١


 
 
هشت سال گذشت ...
نویسنده : علیرضا جهانگیری - ساعت ۸:٠۸ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢۸ امرداد ۱۳۸٩
 

سلام

مثل چشم برهم زدنی هشت سال از تولد مجدد پدر گذشت ...

که تا بود ،بودش بی نهایت نعمت بود

و حال که نیست ،نبودش بی نهایت حکمت

به یاد غروب دلگیر 28 مرداد 1381

و زمزمه های سراسر درد آن روزها :

و پدر رفت

              چه سان رفت

                               چو باد ...

و چنان درد کشید

                    که مگو ،هیچ مپرس !؟


 
 
تنها حجاب
نویسنده : علیرضا جهانگیری - ساعت ٩:٠٧ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٧ تیر ۱۳۸٩
 

تنهایی ام ؛

 

پر از ازدحام تن هایی است،

 

که روح ام را خرد نموده و می میرانند ...

 

من از دردی گریزانم

                         که فراق از آن غم افزاست !

درد در من عجین شده

                          و تن ام را نزار و فرتوت نموده

 

تن و جان ام

              در سیری وارونه   

                                  در تناقض هم اند !

 

تن ام ؛

         حتی حجم تن ام ،در گستره ی بیکران تنهایی ام

                                                              نمی گنجد !

 

تا انتها

         تنها حجاب

                       تن است !

 

باید دست به نشتری، دشنه ای

                                  خودم را رها سازم

 

در فراسو

                تنها

                               روح معناست ...


 
 
جنگل انسانی
نویسنده : علیرضا جهانگیری - ساعت ٥:٤۱ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱۳ خرداد ۱۳۸٩
 

 

 جنگل ؛سبز و زیبا ،بی نظم و نظام ،بی رحم و خشن ...

شیر و آهو،روباه و برّه ،گرگ و میش ... زوج های جدا ناشدنی در راستای راز بقا ... چرخۀ حیاتشان در گردش ،بی تأمل و مکث ...

خور و خواب و خشم و شهوت

  وجودشان سراسربرای بهره مندی از لذت ها است ،خوراک امروز این ،خود یکجا خوراک فردای آن و خوراکی و شهوت دو خواهش دیرین شان ،نه عقل و شعور مایه سرافرازی است نه قدرت جسمانی مصداق پایداری و نه زیبایی ملاک برتری خواهی ،فقط و فقط زور و جبر ،حاکم بلا منازع شان است .

تفکر نمی شناسند ،لحظه ای درنگ و ایستایی نابودی جنگل را در پی دارد ...

 شغب است و جهل و ظلمت

 اجتماعی از گونه ای به یک حمله درنده ای ،تار و مار و از هم گسسته می شوند ...

درنده ؛هم محتاج و هم ناظم جمعیت گیاهخوران رام جنگل است که اگر نبود ، ازدیاد اجتماع گونه های اهلی ،خود موجب نابودی جنگل – سبزی و زیبایی – می شد !

تکه ای درنده ای ،تکه هایی لاشخوران ،تکه هایی موذیان و تکه های استخوانی هم افزاینده خاک ...

نبود یکی ،ازدیاد دیگری ،ازدیاد دیگری موجب نابودی گونه ای ،نابودی گونه ها انقراض و نیستی !

می گردند و می گردد ...

خورشید با نور ،باران با نزول ،خاک با پرورش و دانه با رویش ،گیاه می شود و درخت ،درخت ها هم جنگل ،موجودات نیز روزی خور و دیگرخوار ،شب به روز ،روز به شب !

بچرخ تا بچرخند ...

تصویر مادیانی که کرّه اش خوراک درندگان شده و بی صدا می بیند و می گرید و نیست محکمه ای تا دادش  را بستاند ،تنها در عالم آدمیت با معنا است !

ظلم رفته بر مظلوم بی پناه ،همیشه ظالم را گستاخ می کند و مظلوم را کینه جو !

بغض و فزع ،گونه به گونه و رده به رده به ارث می رود و کرّه و برّه همیشه می ترسند از مرگ ،از نابودی ،از نفله شدن و هر تکه راحت الحلقوم درنده خویی !

غافل از اینکه خود ،ظالم و نابودگر سبزیند و علف و سبزه مظلوم نشخوارشان !

می چرخد و می چرخند ...

مثله شدن آهویی بازیگوش و زیبا ،سوال به کدامین گناه را می آفریند ،گناه نکرده ولی تقاص ستانده ،نقد و بی کم و کاست !

نه محکمه ای برای درنده متصور است و نه عقوبت و جزایی !

آموخته بخورد ... تا بماند !

حیوان خبر ندارد ز جهان آدمیت ....

 

 

 

جنگل انسانی نیز می خورد ... اما متمایز ؛با محکمه ،با تقاص گیری ،با گناه تراشی و با ظالم آفرینی در جهت مظلوم کشی ...

آنان - کرّه مادیان و برّه آهوان – از خود مرگ می ترسیدند بر خلاف اینان - ... – که تنها از حجم سرد مرگ می هراسند و از ظاهر و نمای تباه و به پوچی منجر شده اش !

چرا که مرگ غایت و معنای جنگل

                                       و رسم بقا است ...

اما هر قدم بی نشان و هرنَفسِ بی نَفَس فرو خواهد کشیدشان !

چرا که ریشه های ظلم بی بقا است ...

بمیر تا برویند ،جاری شو تا بیایند

رفتن نه به نیستی و نابودی ،به عقیده و عمل ،به فهمیدن ،

                                                                به خواستن 

                                                                            و به ستاندن

 

مرگ زایشگر ،مرگ رهنما ،مرگ روشنگر

                                         و نوزایی عاشورایی همین است ؛

 

                                             بمیر ... تا برویند      

                                        

                             وگرنه می خورند ... تا بمانند  


 
 
تنها حضور
نویسنده : علیرضا جهانگیری - ساعت ٥:۳٥ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٩ اردیبهشت ۱۳۸٩
 

در آغاز راهی بی پایان،

                               قدم نهاده ام.

از دورها آمده ام

                      و به دورترها رهسپارم.

تنها ... و تنها با تنی رنجور و مجروح؛

                                                  از دردی دیرین!

تو کجای این مسیر بی انتها، با منی

                                              و شاید علیهم!

با و بی تو بودن،

                      سستم نمی کند!

                                         من به غایت سرشارم ...

انتها، تنها حضور اوست.

من و تو

          آنجا

               بی جاییم

                          و شاید

                                   اینجا نیز؟!


 
 
روزگارانی که رود آزاد بود !
نویسنده : علیرضا جهانگیری - ساعت ٧:٤۱ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢٦ بهمن ۱۳۸۸
 

 

در روزگاری و عهدی و در پشت کوهی دهکده ای بود، سرسبز و خرم و درختانی سر به فلک و رود و رودخانه ای سرمست و خروشان و کوچه باغی پر از صفا و لطافت و مردمی پر از معرفت و گونه گونی و سخت کوشی!

در این دهکده به رسم سنوات هر سال مقدار نزولات جوی خبر از سه نوع رود جاری می دادند؛ اولی رودی خروشان و پربرکت، دومی در جوش و خروش اما در نهایت اعتدال پیشه گی و سومی باریکه آبی رو به خشکرودی بود!

اما این مردم گونه گون با هر سه حالت خدادادی، شکر را پیشه و تلاش را حرکت در جهت رسیدن به قوتی لایموت می نمودند و چه خوشحال و سرزنده از این تنوع خدادادی!

گذر ایام دهکده پشت کوهستان را تبدیل به بزرگ دهکده ای کرد با مردمانی  با احوالات متفاوت تر، اما دست زیاده طلبان زمان، بلایی بر سر مردمان آن بزرگ دهکده ی دوران آورد که نقل آن ورد زبان ها در هر گوشه ی جهان شد!

از قضا آورده اند در قسم سوم -خشکرودی- بر دو دیواره ی نزدیک رود تا توانستند خس و خاشاک روانه کردند و تو گویی که اصلاً این آبراهه همواره بسته بوده و انتهای طغیان رود و آخر دنیا است.

این مردمان خالی از ریا و پر از صفا، دلیل این کار به عضمت پر جفا را محصور کردن آب برای دو قسم اعتدال پیشه گی و خشکی رود عنوان و بر روی آن پای می فشردند.

بعد از سنواتی در پشت این حصار(سد) دریاچه ای پدید آمد که اگر می دیدی؛ خدادادی می انگاشتی و خالی از دست مخلوق!

ولی به واقع این دریاچه زاده ی دست مخلوق بود که با تفکر در محدودیت -خشکرودی- بدان دست یافته بودند.

پس از این اندیشه، تحولی در زندگی مردمان این بزرگ دهکده به وقوع پیوست و مردمان این دیار با شور و شعفی وصف ناپذیر به کار خویش مشغول و روزی خور دولت و شاکر این تفکر و نعمت خدادادی بودند.

ولی آن چیزی که نباید به وقوع می پیوست از بد روزگار اتفاق افتاد و بر اثر رخنه هایی که در این سنوات بر دیواره حصار (سد) ایجاد شده بود - و مردم از آن غافل بودند- در هنگامه ای که مردمان بزرگ دهکده در خوابی ناز فرو رفته بودند به یک مرتبه همه چیز را کن فیکون کرد و آب محصور از پشت حصار (سد) با تمام عقده هایش که بر پشت حصار(سد) در این سالیان دراز اندوخته بود و با خشونتی پر طول و بس دراز طغیان کرده و تمامی بزرگ دهکده را که نه، هر چه بود و نبود را به یک آن ویران و بنیادش برانداخت!

بعد از این مصیبت عظیم عده ای معدود زنده ماندند و خود را به همراه خسارتی عجیب و سنگین که بر جان و مال مردم وارد آمده بود تنها یافتند.

در این میان ریش سفیدی دوران دیده و رنج کشیده، معدود اهالی مغموم این بزرگ دهکده مخروب را دعوت نمود به شور و مشورتی که برای ادامه حیات لازم می نمود.

جوانان نزدیک می دیدند و پیر ریش سفید تجربه را علم می کرد و دور را می دید. جوانان اصرار می ورزیدند که باید آب را دوباره به بند بکشیم و بعد از آن مأموری بگماریم تا کوچکترین خطایی از رود سرنزند و این را، راه چاره می دانستند!

اما پیر که رنج کشیده ی این دیار بود با یادآوری دوران گذشته و سه حالتی رود با اندوه تمام، آنان را از رخنه ای دگر باره بیم می داد و می گفت روزگارانی که رود آزاد بود و حصاری به خود نمی دید، گاهی روزی کلان و گاهی روزی بی حاجت بیان و گاهی قوت لایموت عطا می نمود که در هر سه حالت چرخ ما را به گردش وا می داشت و به ما دهن کجی نمی کرد ولی عزیزان از وقتی که این رود جسور را به بند کشیدیم هر آن هول آن می رفت که رود طغیان کند و بساط عیش ما را از بیخ و بن برکند و من این هول و هراس را بر شما گران می بینم که اگر دوباره آنچنان کنید، تاوان آن تقاصی است که این رود از شما باز خواهد ستاند....

و الغرض پیر ریش سفید می نالید و می گفت و صد افسوس که شنوایی نمی یافت و جوانان خود رأی، تکرار می نمودند حرف هایشان را !

شور جوانی و خامی بر تجربه پیر دهکده پیشی گرفت و دوباره آب را به بند کشیدند و می پنداشتند که کار صواب همین است.

با پر شدن پیمانه، پیر مرد ریش سفید رخت بر بسته و به سوی دیار باقی شتافت.

روزگارانی بر این منوال گذشت و نسل نزدیک بین این دهکده بر تفکر و حرف حساب خود آفرین می گفتند و به قولی خوش روزگار می گذراندند....

و افتاد اتفاقی که پیرمرد آینده نگر بیم آن را داده بود و هر چه بود و نبود بر باد فنا رفت...

 

 

اما جدای از خسارات جانی و مالی که بر دهکده وارد آمد، نکته اینجاست که رود گستاخ دگر باره حرف خود را با قاطعیت تمام تکرار نمود :((من بند را نمی پذیرم و هر چه مرا به بند بکشید روزی تمامی عقده های پشت حصار(سد) مانده ام را یکجا سرازیر می کنم تا درد سالها محصور بودن را به من چشاندید به یکباره به شما بچشانم!))

 

و گاهی

          چه درسهای زیبا و سنگینی قهر طبیعت  به ما می دهد ولی ما بی تأمل از کنار آنها عبور می کنیم.

 

 

انشاء 27/6/1378 


 
 
← صفحه بعد