تا انتها تن ها ...

واگویه های تنهایی_علیرضا جهانگیری

دوباره ... مرده!
نویسنده : علیرضا جهانگیری - ساعت ٩:۱٦ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢۸ اردیبهشت ۱۳٩۱
 

سلام

ببخشید، باز دیر رسیدم، مثل همیشه!

به گرفتاری های گسترده کاری و فکری گذشته، ادامه تحصیلات عالیه را هم اضافه کنید، نتیجه گیری با شما؟

اما این مجال بازخورد و تداعی یک اتفاق مرده، مستمر وسراسر درد است که گریز از آن اجتناب ناپذیر است...

هم راهی شما  پر ارج

                           ارادتمند 

 

 

 دوباره ... مرده!

 

 

او مرده بود ...

وفق قرار آخر

                   می فهمی مرده!

او رفته بود ...

                  رفته!

اما؛

     برحسب تصادف، می آمد ...

پرتوقع، پرهیاهو و مثل گذشته پرغرور

با وقاحتی تمام

                با بازیچه عشق

                                با مضحکه خواستن

                                                     با دروغ و کذب

بعد سال ها و شب ها ...

                       با سیمایی زشت و ناماَنوس

باور کن

          باور کن، ندیده حدس زدم

بی نیم نگاهی ...

او را که الهه ام بود!

با خنده ای بر لبانش

                      که بیشتر نمودار خود ارضایی اش بود ...

او می آمد

اما؛

آمدنی

        بی وقت

                   بی جا

                           بی راه

که؛

        هم راهی و هم گامی به زمان

                                             جانفرساست

چه؛

        بی زمان


 
 
بازگشت
نویسنده : علیرضا جهانگیری - ساعت ۸:٤٤ ‎ب.ظ روز شنبه ۱۳ اسفند ۱۳٩٠
 

سلام

در طول سفر و بازگشتم کلی اتفاق مهم حادث شده؛

از پیدا کردن نسبت جدید با یک تولد زیبا

تا شرایط آغاز ادامه تحصیلات عالیه

تا جایزه اسکار فرهادی با شاهکار جدایی نادر از سیمین

و آخری هم متاسفانه فقدان یک انسان ارزشمند

به واقع بانگ رحیل برخی، این دنیا را چه تنگ و دلگیر می کند 

هرچند دنیای خود - دیگر- ساخته ما با دنیای مدرن امروز بی نهایت فاصله دارد؟!

دنیایی محدود، بسته، پراضطراب، آشفته، سیاسی و البته دین زده ...

امیدوارم این دوران گذار خیلی طولانی و فرسایشی نشود، چون یک بار بیشتر زندگی نمی کنیم.

با امید

       به روزهای روشن  پیش رو می اندیشم.

                                                    تا بعد


 
 
سفر
نویسنده : علیرضا جهانگیری - ساعت ۸:٢٩ ‎ب.ظ روز جمعه ٢۸ بهمن ۱۳٩٠
 

سلام

 طی چند روز آتی به مسافرت می روم و تا مدتی نیستم.

سفری کاری و البته سیاحتی

به رسم اخلاق اعلام کردم که متشرعین پیش از سفر وصیت نامه می نوشتند اما من با این توجیه که شاید برگشتی نباشد و نمایه آخر ((اسیر تن ها)) تکراری و خسته کننده شود نوشتم.

ولی به هر شکل در بازگشت با تمام مشغله ها به روز می کنم، هر چند کوتاه ...

                                                                                             ارادتمند


 
 
اسیر تن ها
نویسنده : علیرضا جهانگیری - ساعت ۱:٢٠ ‎ق.ظ روز جمعه ٢٥ آذر ۱۳٩٠
 

 سلام

روزگارمان با شتاب کلافه کننده ای در گذر است.

تا به خود می آییم، می بینیم چیزی به انتها نمانده ...

و ما؛

        نه تنهایی خود را قسمت کرده ایم و نه در تنهایی کسی سهیم شده ایم!

ورود به یکتایی و تنهایی بی منتهای خدا هم، که کار هر کس نیست،

حلاج می طلبد و عین القضات...

تا انتها تنها،

              با این تن های رنجور و کرخ هم کار ساده ای نیست!

شکننده اوج خلوت تنهایی مان را، در ازدحام راهی به سوی او، جستجو می کنیم.

لاجرم کشف و شهود این طریق نمی باید خارج از توان ما باشد.

                                                                                                                  ارادتمند

 

تنها متولد شده،

تنها زندگی کرده،

تنها میمیریم

                و نهایتآ تنها برانگیخته می شویم!

                                                          تنهای تنهای تنها !

پس به واقع چرا ،این همه اسیر تن هاییم ؟!


 
 
گذار
نویسنده : علیرضا جهانگیری - ساعت ٧:۱۳ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٩ تیر ۱۳٩٠
 

 سلام

اینکه آینده و تفکر آن، امروز را به مسلخ می کشاند، متاسفانه گریبان خیلی ها را گرفته،

به واقع می ارزد امروز را فدای فردای نیامده و ندیده کنیم ...

اعتراف مرا بپذیرید که در دور تسلسل ندانستن ها و پرسش ها غوطه ور شده ام.

تا بعد

 

تمام آینده،

             لبریز حالا است

                                و حالا مملو از گذشته!

ما می گردیم، غافل از گذار

                      و در این اثیری

                                فقط و فقط نمی اندیشیم!


 
 
تنهایی محض
نویسنده : علیرضا جهانگیری - ساعت ۱۱:٢٦ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱٩ اردیبهشت ۱۳٩٠
 

 سلام

مطابق معمول؛ گرفتاری های گسترده کاری، مجالی برای دلمشغولی هایم نمی گذارند...

اما با جمله ای به روزهستم .

جمله ای که همواره در پی اش بوده ام .

                                                     

 رسیدن به تنهایی محض ،

                                 اوج پر شدن از اوست...

 


 
 
آغاز دهه نود خورشیدی
نویسنده : علیرضا جهانگیری - ساعت ۱٢:٠٠ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۱ فروردین ۱۳٩٠
 

سلام

با توجه به حواشی ناخوشایند جاری -به گستره گیتی-  و آغاز دهه نود خورشیدی، ناگزیر از تسلسل تبریک و شادباش هستیم.

آرزوی روزهایی بهتر، رویایی است که امید را زنده می دارد و تنها کشف حقیقت، نور و آزادی آرامش بخش خواهد بود.

صمیمانه، بهترین ها را برایتان خواهانم.

                                                      ارادتمند

 

نوبرعیدانه

با چه شتاب وحشت آور و غیر ارادی ،

باقیمانده عمر را نوبر عیدانه می کنیم ...

غافل از اینکه گام های محکم ما بی سوست

                                                           و نه بسوی دوست !؟

گریزی نیست ،

                   سو، سوی بی سوست ،

                                               رهسپاری، تنها راه پیش روست ...

 


 
 
بی قراری
نویسنده : علیرضا جهانگیری - ساعت ٧:٠۳ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٥ اسفند ۱۳۸٩
 

 خسته ام امشب

خسته ام امروز

 خسته از دی شب

خسته از دی روز

                       مانده ام یک جا

                                          هان که من بی جا

                                                                مانده ام این جا

جای من خالی

                  گردد از فردا

 

 

آه ...

 

 

 

 

             آه تا فردا

                         سخت و دشوار است ...

                                                         ماندنم این جا !؟

١٣٧٧


 
 
محرم محرم
نویسنده : علیرضا جهانگیری - ساعت ٥:٠٥ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢٢ آذر ۱۳۸٩
 

پیامی به مناسبت فرا رسیدن محرم الحرام:

عاشوراییان، شورشیان شیعی و محرمان محرم؛

هنگامه محرم شدن به خاک خون خداست ...

هفتادو دو تن میعاد می بندند تا یک باره در یک تا

                                                          فوران کنند ...

آیا  امروزمی شود، بخش غایی آنها شد!؟

و یا ناگزیر_مصلحت زرد و تذبذب افکاریم!؟

 

                                                          بماناد ... 


 
 
هیچ روزی به سفر
نویسنده : علیرضا جهانگیری - ساعت ۱۱:۱۳ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱٧ آبان ۱۳۸٩
 

هیچ روزی شاید ،

                      مانده تا روز سفر

                                            و هم اکنون در من ؛

                                                                   همه عشقم ناکام

                                                                   همه عیشم سرکش

                                                                   همه کارم ناقص

                                                                   همه حرفم بی خود

مانده ام بر سر راه ،

بروم یا نروم !

                  بیقرارم امشب

                                    بروم یا نروم !

بروم یا نروم ، می بردم چون پر کاه

                                             چه توان از من پوچ ،اختیارم با اوست

به قضا و قدرش تسلیمم و به جبرش هم نیز !

چه همه عشقم و عیشم ناکام

چه همه کارم و حرفم ناقص !؟

 

 ١٣٧٨

 

* پی نوشت :

با احترام و اعتذار نسبت به همه بازدیدکنندگان، از اینکه به دلیل مشغله عدیده فعلا نمی توانم اطلاع  رسانی نمایم.

پیشاپیش از تمام نظرات و دیدگاه هایتان سپاسگزارم.

                                                             ارادتمند

 


 
 
ترا هرگز نمی بخشم !؟
نویسنده : علیرضا جهانگیری - ساعت ٦:٢٥ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٦ مهر ۱۳۸٩
 

ببخش ؛

         تقصیر من بود !

اینکه نادانسته خواستمت

                               و نفهمیدم ...

                                                که تو هم شرطی ،

حتی اگر ،

              حتی اگرعاشق نبودی ...

قصور و خرابی

                     فقط مال من !؟

و تو

       فارغ از لذت های دردناکش...

 

 

شنیده ام ،سرخوشی

                       ولی من با ذهنی درگیر و کرخت ،

                                                                برای ابد

                                                                          حجم ماورایی ترا زندگی می کنم .

١٣٨١


 
 
هشت سال گذشت ...
نویسنده : علیرضا جهانگیری - ساعت ۸:٠۸ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢۸ امرداد ۱۳۸٩
 

سلام

مثل چشم برهم زدنی هشت سال از تولد مجدد پدر گذشت ...

که تا بود ،بودش بی نهایت نعمت بود

و حال که نیست ،نبودش بی نهایت حکمت

به یاد غروب دلگیر 28 مرداد 1381

و زمزمه های سراسر درد آن روزها :

و پدر رفت

              چه سان رفت

                               چو باد ...

و چنان درد کشید

                    که مگو ،هیچ مپرس !؟


 
 
تنها حجاب
نویسنده : علیرضا جهانگیری - ساعت ٩:٠٧ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٧ تیر ۱۳۸٩
 

تنهایی ام ؛

 

پر از ازدحام تن هایی است،

 

که روح ام را خرد نموده و می میرانند ...

 

من از دردی گریزانم

                         که فراق از آن غم افزاست !

درد در من عجین شده

                          و تن ام را نزار و فرتوت نموده

 

تن و جان ام

              در سیری وارونه   

                                  در تناقض هم اند !

 

تن ام ؛

         حتی حجم تن ام ،در گستره ی بیکران تنهایی ام

                                                              نمی گنجد !

 

تا انتها

         تنها حجاب

                       تن است !

 

باید دست به نشتری، دشنه ای

                                  خودم را رها سازم

 

در فراسو

                تنها

                               روح معناست ...


 
 
← صفحه بعد